Neden Bu Kadar Yorulduk Ama Hâlâ Güçlü Gibi Davranıyoruz?
Bazı yorgunluklar uykuyla geçmez.
Sabah uyanırsın ama hâlâ bitkinsindir.
Herkese gülümsersin ama içinde bir yer sızlar.
Yapman gerekenleri yaparsın ama artık kendini hissetmezsin.
Çünkü biz kadınlar yorulmayı bile “iyi” yapmaya çalıştık.
Sessizce.
Şikâyet etmeden.
Kimseyi üzmeden.
Güçlü görünmek,
ayakta kalmak,
her şeyi toparlamak bizim kimliğimiz oldu.
Ama bir yerde bu güç, bizi kendimizden uzaklaştırmaya başladı.
Kimseye yük olmamak için
kendi yükümüzün altında ezildik.
Bugün birçok kadın tükenmiş değil —
sadece artık kendini taşımaktan yorulmuş durumda.
Ve bunu söylemeye utanıyor:
“Ben iyiyim.”
“Ben hallederim.”
“Ben güçlüyüm.”
Ama güçlü olmak sürekli dayanmak değildir.
Bazen güçlü olmak,
“Artık böyle yaşamak istemiyorum” diyebilmektir.
Eğer bu satırları okuyorsan,
muhtemelen sen de çok veren ama kendini unutanlardan birisin.
Bu yazı sana bir şey öğretmek için değil.
Sana şunu hatırlatmak için var:
Yorulmuş olman bir zayıflık değil.
Bir uyarı.
Ve sen, bu uyarıyı artık duymayı hak ediyorsun.
Bu yazıyı okurken kendinden bir parça bulduysan,
aşağıdaki mini rehber senin için hazırlandı: