Zorlanmadan da ilerleyebilirim
Bazen ilerlemek,
daha çok zorlamak gibi anlatılıyor.
Daha erken kalk.
Daha disiplinli ol.
Daha güçlü görün.
Daha fazla dayan.
Ama insan kalbi böyle çalışmıyor.
Kalp;
baskıyla değil,
yumuşak bir davetle harekete geçiyor.
Belki bugün ihtiyacın olan şey,
“hadi yap” diyen bir ses değil,
“buradayım, yavaşlayabilirsin” diyen bir fısıltıdır.
Çünkü bazı günler,
en büyük ilerleme;
ayağa kalkmak değil,
kendi yanına oturabilmektir.
Biraz dinlenmek.
Biraz nefes almak.
Biraz “ben de varım” demek.
İşte burası tam olarak bunun için var.
Seni itmek için değil.
Seni tutmamak için.
Zorlamadan,
kırmadan,
yormadan…
Kendi ritminle yeniden hareket edebilmen için.
Bugün kendine şunu sorabilirsin:
“Ben şu an hangi hızda iyi hissederim?”
O hız, yeterlidir.
Orası, senin yolundur.
— Handan